நூறு பதிவுகள் - ஒரு மெதுவான பயணம்

2009 ம் ஆண்டு செப்டம்பரில் தொடங்கிய வலைப்பூப் பயணம் இத்தோடு நூறு பதிவுகள் ஆகிறது. என்னைப் பொருத்தவரை எண்ணிக்கை எப்போதும் முக்கியமே இல்லை. நூறு பதிவுகள் எழுதிவிட்டேன் என்று கூவிக்கூவிச் சொல்லும் அளவிற்கு பெரிதாக ஒன்றும் எழுதிக் கிழித்துவிடவில்லை. சக பதிவர் நண்பர்களின் வேகத்திற்குப் பக்கத்தில் கூட என்னால் போகமுடியாது. ஆனாலும் ரொம்பவும் மோசமாகவோ, மொக்கையாகவோ எதையும் எழுதிடவில்லை எனும் மனத்திருப்தி உண்டு. இப்போது இந்த இடத்தில் கொஞ்சம் நின்று பார்த்து தவறுகள் ஏதும் இருப்பின் திருத்திக்கொள்ளலாம் என்று தோன்றுகிறது. அதேபோல என்னோடு பயணிக்கும், என்னை வழிநடத்தும், எப்போதும் என் நலனில் அக்கறை கொண்டிருக்கும் அன்புள்ளம் கொண்ட நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி சொல்வதற்காகவும் இந்தப் பதிவு இருக்கட்டும்.

சவுதி வந்த புதிதில் கண்ணைக்கட்டிக் காட்டில் விடப்பட்டதைப் போன்று திக்குத் தெரியாமல் திணறிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் பதிவுலகமே ஒரே ஆறுதல் ஓரு இரண்டு வருடங்களுக்கு வெறும் பார்வையாளனாக மட்டுமே இருந்தேன். அப்கேக் வேலை இப்போது இருப்பதைப்போல அத்தனை கடினமானதல்ல. வேலை நேரம் போக இணையத்தில் உலவுவதற்கும் நிறைய நேரம் கிடைத்தது. ஓய்வு நேரம் மொத்தத்தையும் புத்தக வாசிப்பிற்கென்றே ஒதுக்கினேன். வாசித்த நூல்களையெல்லாம் நண்பர்களோடு இணையத்தில் பகிர்ந்துகொள்ளலாமே என்ற ஆவலில் ஒரு வலைப்பூ தொடங்கி எழுதத் துவங்கினேன்.

இணைய அறிமுகம் இல்லாத ஒரு காலம் இருந்தது. தோன்றியதையெல்லாம் கிறுக்கிக்கொண்டிருந்த காலம். பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்பி போன வேகத்தில் பாய்ந்து திரும்பி வந்தன சில கதைகள். எழுதி எழுதிப் பார்ப்பதும் கொஞ்சம் சுமாரானவற்றை சேமித்துவைப்பதுமாக இருந்தேன். பின்னர் சில இலக்கிய நண்பர்களின் அறிமுகம், கூட்டங்கள், பரந்துபட்ட வாசிப்பு என்று என்னை நானே விரும்பி விரும்பி முன்னகர்த்திக்கொண்டேன். இப்போது இந்த நான்காண்டு இணைய பரிச்சயம் நான் நினைத்துப்பார்க்காத பல அற்புதங்களை எனக்குக் கொடுத்துள்ளது. ஒரு சின்ன க்ளிக்கில் தேவையானவற்றை அள்ளிவரலாம் எனும் ஆச்சர்யமான வசதி. நினைத்ததை எழுதவும், உரையாடவுமான ஒரு அற்புதமான வெளி இந்த இணையம். இங்கு என் பங்காக நானும் ஒரு வலைப்பூ வைத்திருக்கிறேன். ஏதோ என் வாசிப்பனுவத்தையும் வாழ்வனுபத்தையும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ரொம்பவே சந்தோஷமாக இருக்கிறது நண்பர்களே.

இங்கு என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் எனும் கட்டற்ற சுதந்திரம் மகிழ்ச்சியும் பயமும் கலந்த ஒரு கலவையான உணர்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. ஏனைய வலைப்பூ நண்பர்களைப்போல நான் நிறைய எழுதுபனல்ல. என் பயணம் மெதுவாகவே இருக்கிறது. இருப்பினும் என்னைத் தொடர்ந்து வாசித்து உற்சாகப்படுத்தி வரும் பேரன்பிற்குரிய என் வலைப்பூ நண்பர்களுக்கும் என் உயிருக்கு உயிரான நண்பர்களுக்கும் என் நெகிழ்வான நன்றிகள்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாய் எத்தனை எத்தனை சொந்தங்களை இந்த இணையம் கொடுத்திருக்கிறது. அன்போடு கை பிடித்து வழிநடத்திச் செல்லும் அண்ணன்கள், எத்தனையோ மைல்களுக்கு அப்பாலிருந்து மணிக்கணக்காக தொலைபேசும் மதிப்பிற்குரிய‌ அன்பர்கள், கூடவே இருந்து பார்த்துக்கொள்ளும் சவுதி நட்புகள், மின்னஞ்சலில் தொடர்புகொள்வதும் கூகுள் டாக் உரையாடலுமாக இணையத்தில் இருக்கும் நேரமெல்லாம் உடனிருக்கும் நண்பர்கள், கஷ்ட காலத்தில் விழுந்துவிடாமல் கைகொடுத்த நண்பர்கள் என்று என் நன்றிப் பட்டியல் கொஞ்சம் பெரிது. அனைவருக்கும் என் அன்பும் வணக்கங்களும். இதுவரையிலான இந்தப் பயணத்தில் நண்பர்கள் யாரையேனும் கடுஞ்சொற்களால் பேசியிருந்தாலோ, மனம் புண்படும்படி நடந்திருந்தாலோ, ஏதேனும் ஒரு வகையில் என் எழுத்து உங்களைக் காயப்படுத்தியிருந்தாலோ, தயைகூர்ந்து மன்னித்துவிடுங்கள் நண்பர்களே.

நூறு பதிவுகள் என்பது எண்ணிக்கை தானே தவிர இப்போதுதான் புதிதாக தொடங்கியிருப்பதாக நினைத்துக்கொள்கிறேன். எழுதுவதற்கு நிறைய இருக்கிறது. பதிவிடாவிட்டாலும் எழுதிக்கொண்டேதான் இருக்கிறேன். புதிதாக ஒரு முயற்சி. ஒரு தலைமுறையின் வரலாற்றை, என் கந்தக மண்ணின் மக்களை எழுத்தில் முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். ஓரளவிற்குத் திருப்தி ஏற்படும் போது அதையும் பதிவிடுவேன். அதேபோல புத்தக வாசிப்பனுபவத்தை எழுதுவதற்கென்றே பிரத்தியேகமாக தொடங்கப்பட்ட வலைப்பூ, பகிர்வுகள், சொந்தக்கதைகள், சினிமா என்று மெல்ல மெல்ல தடம் மாறிச் சென்றுவிட்டது. இனி வாசிப்பனுவங்கள் வரிசையாக வரும். நன்றி நண்பர்களே.

ஜூன் 6

எதிர்பார்த்ததைப்வ்போலவே காலையில் வீட்டிலிருந்து போன் வந்தது. என் செல்லத்தின் மழலைப்பேச்சில், அப்பா அம்மாவின் அன்பான வார்த்தைகளில், மனைவியின் ப்ரியம் ததும்பும் பேச்சில், தம்பியின் அன்பில், ஒரு வாரம் முன்பாகவே வாழ்த்திய என் அன்பு நண்பர் அழகேஷின் தூய நட்பில், எப்போதும் இந்த நாளை மறக்காத என் ப்ரிய ராஸ்கல்களின் உற்சாகமான வாழ்த்தில் இந்த நாளின் மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டோடியது. இதற்காகவேனும் வருடத்திற்கொரு முறை இந்த நாளை எதிர்பார்க்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. என்னைத் தாங்கும் என் குடும்பத்திற்கும், கருவேப்பிலைக் கொத்தைப்போல எனக்கே எனக்கென இருக்கும் என் குட்டி நண்பர் கூட்டத்திற்கும் நன்றியா சொல்ல முடியும். கொஞ்சம் கண்ணீர்.. நிறைய அன்பு மக்களே..